Art. 15 PPWR: obowiązki producenta wyrobu, numer seryjny prostych opakowań i start art. 5 ust. 1
⏱ Aktualizacja: 2026-11-06 · źródło: rozporządzenie (UE) 2025/40 + Wytyczne KE C(2026) 3702
Art. 15 ust. 1 mówi: nie wprowadzaj do obrotu opakowań niespełniających art. 5–12. Komisja doprecyzowuje, kogo to dotyczy, czy dostawca musi numerować proste opakowania i od kiedy działa art. 5 ust. 1 z jego definicją SoC. Ułożyliśmy to w listę decyzji, które musisz podjąć przed 12 sierpnia 2026 r.
W skrócie
- Zakaz wprowadzania do obrotu opakowań niespełniających art. 5–12 dotyczy nie tylko producentów wyrobu, lecz także importerów i dystrybutorów (rozdz. X pyt. 1).
- Dostawcy nie muszą oznaczać opakowań numerem typu, partii lub numerem seryjnym; to obowiązek producenta wyrobu, choć w praktyce identyfikowalność często zapewnia dostawca (rozdz. X pyt. 3).
- Art. 5 ust. 1 o minimalizacji SoC stosuje się od 12 sierpnia 2026 r., a limity dla czterech metali obowiązywały już w dyrektywie (rozdz. III pyt. 7).
- Nie ma zamkniętej listy SoC; definicja odsyła do ESPR, a jej warunki nie są łączne (rozdz. III pyt. 2, 4).
Co mówi Komisja Europejska
Obowiązek wprowadzania do obrotu wyłącznie opakowań zgodnych z wymogami dotyczy nie tylko podmiotów gospodarczych zdefiniowanych jako producent wyrobu, lecz także importerów i dystrybutorów.
Komisja Europejska — pytania i odpowiedzi do PPWR, rozdz. X pyt. 1
Art. 15 ust. 1: komu mówi „nie wprowadzaj bez art. 5–12”
Przepis brzmi: producenci wyrobu wprowadzają do obrotu wyłącznie opakowania zgodne z wymogami z art. 5–12 lub wydanymi na ich podstawie. Pytanie 1 z rozdziału X sprawdza granice adresatów. Komisja odpowiada, że obowiązek nie kończy się na producentach wyrobu i obejmuje także importerów i dystrybutorów.
Ta sama odpowiedź rozdziela zadania, które często się mieszają:
- procedura oceny zgodności (art. 38) — przeprowadza ją producent wyrobu albo inny podmiot w jego imieniu, np. laboratorium lub system certyfikacji (art. 15 ust. 2);
- unijna deklaracja zgodności (art. 39) — sporządza ją producent wyrobu na podstawie informacji i dokumentacji od dostawców (art. 16 ust. 1) albo upoważniony przedstawiciel z pisemnym pełnomocnictwem (art. 17);
- odpowiedzialność prawna — zostaje wyłącznie przy producencie wyrobu, niezależnie od tego, kto sporządził deklarację lub jej części.
Jeśli nie masz jeszcze rozstrzygniętej roli w łańcuchu, zacznij od tekstu kto jest producentem w PPWR, bo bez tego nie wiesz, który z tych obowiązków jest Twój.
Numer seryjny prostych opakowań: kto go nadaje
Pytanie 3 powstało na przykładzie plastikowych toreb na zakupy, ale dotyczy każdego prostego opakowania: czy dostawcy powinni być zobowiązani do nadawania numerów seryjnych. Komisja odpowiada trzykrotnie „nie”.
- Dostawcy opakowań lub materiałów opakowaniowych nie są producentami wyrobu w rozumieniu art. 3 pkt 13, z wyjątkiem sytuacji, w której producent wyrobu jest mikroprzedsiębiorstwem, a dostawca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim.
- Rozporządzenie nie wymaga, aby dostawcy byli identyfikowalni na opakowaniu ani za pośrednictwem nośnika danych.
- Nie wymaga też, aby dostawcy oznaczali opakowania numerem typu, partii lub numerem seryjnym; jest to obowiązek producentów wyrobu.
Komisja dodaje uwagę praktyczną: to właśnie dostawcy często zapewniają identyfikowalność, bo odbywa się ona na etapie produkcji. Skoro rozporządzenie nie nakłada na nich tego obowiązku, musisz to zapisać w umowie lub specyfikacji zamówienia: kto drukuje numer partii na linii i w jakiej formie dostajesz od niego dane o partii. W przeciwnym razie obowiązek formalnie zostaje u Ciebie, a wykonanie — u kogoś, kto nie musi go wykonać.
Różnicę między nazwą opakowania a jego identyfikacją omówiliśmy też w tekście definicja opakowania; co dokładnie wystarczy jako identyfikator, opisuje oddzielne opracowanie o art. 15.
Od kiedy art. 5 ust. 1 i co obowiązywało wcześniej
Rozdział III pyt. 7 jest jednoznaczny: rozporządzenie, a zatem i obowiązek minimalizacji zawartości SoC, stosuje się od 12 sierpnia 2026 r. Jednocześnie Komisja przypomina, że już poprzednia dyrektywa w sprawie opakowań zawierała obowiązek minimalizacji substancji potencjalnie niebezpiecznych w odniesieniu do ich obecności w emisjach, popiele lub odciekach powstających przy spalaniu lub składowaniu opakowań oraz ustanawiała szczególne dopuszczalne stężenia dla czterech metali ciężkich: ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego.
To ważne rozróżnienie. Limit metali ciężkich nie jest nowością i jeśli masz stare raporty, możesz je wykorzystać (po sprawdzeniu aktualności materiału). Nowością jest szerszy obowiązek minimalizacji SoC z art. 5 ust. 1, liczony od 12 sierpnia 2026 r. Dokumentację na jego potrzeby budujesz więc od nowa.
SoC: definicja bez zamkniętej listy
Pytania 2, 4 i 13 z rozdziału III układają się w trzy zdania. Po pierwsze, definicja SoC odsyła do ESPR (art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia), więc w PPWR i ESPR znaczy to samo. Kryteria oparto głównie na właściwościach niebezpiecznych i klasyfikacji według CLP, ale obejmują też negatywny wpływ na ponowne użycie i recykling; spełnienie jednego warunku wystarcza, bo warunki nie są łączne.
Po drugie, nie istnieje ostateczna liczba ani wykaz SoC w opakowaniach. Badanie Komisji i ECHA, wynikające z art. 5 ust. 2, ma taki wykaz dostarczyć na podstawie dzisiejszej wiedzy o wytwarzaniu opakowań i przetwarzaniu odpadów. Do rozpoznawania SoC można wykorzystać m.in. listę kandydacką substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, prowadzoną przez ECHA, oraz załącznik VI do rozporządzenia CLP.
Po trzecie, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o substancjach, które uznają za potencjalnie niebezpieczne, w terminie z art. 5 ust. 2, a monitorowanie SoC jest stałym zadaniem Komisji. Praktycznie: dziś nie masz listy do „odhaczenia”, więc dokumentujesz proces — jakie źródła sprawdziłeś i na jakiej podstawie uznałeś substancje za zminimalizowane. Szersze tło w tekście metale ciężkie w opakowaniach.
Co z tym robi PPWRapka
Rola wybrana w kroku 1 przesądza, które artykuły PPWR dotyczą Twojej firmy, i od niej zależy rodzaj dokumentu — Deklaracja Zgodności albo Deklaracja Dostawcy. Krok 3 pokazuje dla każdego artykułu 5–12 status i braki, a krok 4 składa podgląd i wystawia dokument z danych, które wprowadziłeś. Numeracja dokumentu jest Twoja: jeśli produkt ma symbol z ERP, ten symbol ma pierwszeństwo przed numerem wewnętrznym.
PPWRapka nie nadaje numerów partii ani numerów seryjnych opakowaniom i nie drukuje ich na wyrobach — identyfikacja opakowania zostaje po Twojej stronie albo po stronie dostawcy, jeśli tak uzgodnisz w umowie. Aplikacja nie prowadzi też listy SoC, bo Komisja jej jeszcze nie ustaliła. Dla substancji wpisujesz wyniki z raportów albo składasz oświadczenie, a zapytania o brakujące dane do dostawców wysyłasz z poziomu aplikacji.
Cały dokument opisuje strona deklaracja zgodności PPWR: pola Załącznika VIII, poziom wystawienia i wzór PDF.
Sprawdź to na swoim opakowaniu
Wybierz rolę w PPWRapce i przejdź kroki 1–4, żeby zobaczyć, które z artykułów 5–12 dotyczą Twojego opakowania.
- 1. zakładasz konto
- 2. opisujesz jedno opakowanie
- 3. pobierasz Deklarację Zgodności w PDF
Cytat pochodzi z dokumentu Rozporządzenie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR) — pytania i odpowiedzi Komisji Europejskiej (rozdz. X pyt. 1). Komentarz, wnioski praktyczne i opis działania aplikacji są nasze. Wiążący jest wyłącznie tekst rozporządzenia (UE) 2025/40.
Najczęstsze pytania
Czy dostawca musi nadawać numer partii lub numer seryjny?
Nie. Rozporządzenie nie wymaga od dostawców oznaczania opakowań numerem typu, partii lub numerem seryjnym; to obowiązek producentów wyrobu. Dostawca może to robić na linii, jeśli tak ustalicie (rozdz. X pyt. 3).
Czy art. 15 ust. 1 dotyczy też importera i dystrybutora?
Tak. Obowiązek wprowadzania do obrotu wyłącznie zgodnych opakowań obejmuje także importerów i dystrybutorów (rozdz. X pyt. 1).
Od kiedy stosuje się art. 5 ust. 1?
Od 12 sierpnia 2026 r., czyli od początku stosowania rozporządzenia (rozdz. III pyt. 7).
Gdzie jest lista substancji SoC w opakowaniach?
Nie ma jej. Nie istnieje ostateczny wykaz; badanie Komisji i ECHA ma go dostarczyć, a do rozpoznawania SoC można korzystać m.in. z listy kandydackiej ECHA i załącznika VI do CLP (rozdz. III pyt. 4).
Źródła
- Rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych — pełny tekst w EUR-Lex (Dz.U. UE)
- Komisja Europejska — Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR): Frequently Asked Questions (oficjalny dokument)
- Wytyczne Komisji Europejskiej C(2026) 3702 z 5 czerwca 2026 r. (kopia PDF)
- FAQ Komisji Europejskiej do PPWR, rozdz. III pyt. 2 — Jaka jest różnica między substancjami a substancjami potencjalnie niebezpiecznymi (SoC)? Czy rozporządzenie w…
- FAQ Komisji Europejskiej do PPWR, rozdz. III pyt. 4 — Ile substancji może być objętych definicją substancji potencjalnie niebezpiecznych (SoC)?
- FAQ Komisji Europejskiej do PPWR, rozdz. III pyt. 7 — Jaka jest data rozpoczęcia stosowania art. 5 ust. 1 PPWR?
- FAQ Komisji Europejskiej do PPWR, rozdz. X pyt. 1 — Art. 15 ust. 1 stanowi, że producenci wyrobu mogą wprowadzać do obrotu wyłącznie opakowania spełniające wymogi…
- FAQ Komisji Europejskiej do PPWR, rozdz. X pyt. 3 — Czy dostawcy powinni być zobowiązani do oznaczania numerem seryjnym opakowań „prostych”, takich jak plastikowe torby…
ℹ️ Materiał ma charakter informacyjny i edukacyjny, nie stanowi porady prawnej. Wiążące są wyłącznie przepisy rozporządzenia (UE) 2025/40 oraz prawo krajowe. PPWRapka to narzędzie komercyjne, nie serwis administracji publicznej.